به منظور تکثیر محیط‌های بومی خود، فنوتیپ‌های سلولی چسبنده (مانند سلول‌های اپیتلیال) معمولاً بر روی سطوح تیمار شده با کشت بافت کاشته می‌شوند، که برای بقا و تکثیر به آن‌ها متصل می‌شوند. برای تکثیر، شمارش و تجزیه و تحلیل پایین دست، سلول‌ها و سلول‌های چسبنده از بافت‌های جامد باید برای ایجاد سوسپانسیون جدا شوند. سوسپانسیون‌های تک سلولی برای شمارش سلولی، بذردهی مجدد برای خرده‌کشت، و سنجش/تحلیل سلولی مورد نیاز است.