سلول های پستانداران in vivo در محیط های پیچیده سه بعدی (3D) رشد می کنند. شکل و ترکیب شیمیایی ماتریکس خارج سلولی (ECM) که یک سلول را احاطه کرده است می‌تواند پاسخ‌های فیزیولوژیکی زیادی را دیکته کند. تکنیک ها و پروتکل های سنتی کشت سلولی بر روی سطوح دو بعدی (2 بعدی) که معمولاً از شیشه یا پلی استایرن تشکیل شده اند، انجام می شود. در حالی که روش دوبعدی در دسترس و راحت است، چندین مصنوع مستند می‌توانند از مطالعه سلول‌های کشت‌شده در شرایط دو بعدی ایجاد شوند. روش‌ها و پروتکل‌های پیشرفته کشت سلولی برای کشت سلول‌ها در محیط‌های سه‌بعدی در شرایط آزمایشگاهی توسعه داده شده‌اند. ابزارهایی که رشد سلول ها را در یک محیط سه بعدی تسهیل می کنند به طور کلی به فناوری های بدون داربست و مبتنی بر داربست تقسیم می شوند. یک رویکرد به خوبی تثبیت شده برای کشت سلولی سه بعدی، رشد سلول‌ها بر روی داربست‌های ساختاری است که معمولاً از پلیمرهای زیستی تشکیل شده‌اند که برای تقلید از ماتریکس خارج سلولی فیزیولوژیکی (ECM) مرتب شده‌اند. این داربست‌ها معمولاً به‌عنوان درج‌هایی طراحی می‌شوند که می‌توانند به راحتی در جریان‌های کاری کشت سلولی معمولی گنجانده شوند. در موارد دیگر، داربست‌های سه‌بعدی می‌توانند نقطه شروع پروژه‌های مهندسی بافت پیچیده باشند، مانند توسعه اندام‌های مصنوعی، ایجاد بیورآکتورها برای تولید انبوه محصولات سلولی، یا توسعه گوشت پرورش‌یافته یا کشت‌شده در آزمایشگاه. انواع داربست های سلولی سه بعدی که برای کاربردها ارائه می کنیم در زیر مشخص شده اند.